Al. Janssens: De Uitersten: Hfst 6. De Hel(De Katholieke Kerk, II, 900-914)Sommige mensen zijn als een schip, dat roer en mast verloren heeft en op de golven heen en weergeslingerd wordt totdat het stoot op de klip van de dood. In dat schip zijn allen die leven zonder hoopen zich overgeven aan alle lusten (St. Birgitta).De naam hel (van helan, helen, verbergen) beantwoordt aan de bijbelse benamingen: scheol, hades, tartaros1,gehenna, infernus en betekent in het algemeen onderwereld, verblijf der zielen van overledenen. Hij heeft ookeen speciale betekenis: die van eeuwige dood, of straftoestand, of verblijf der verdoemden. Soms wordt detoestand der zielen meer als een plaatsbestemming opgevat, zo onderscheidt men meerdere verblijfplaatsen derzielen: naast de hemel der gelukzaligen, het voorgeborchte der kinderen, het voorgeborchte der oudvaders, hetvagevuur. Over de theologische waarde van deze pogingen tot lokalisatie wordt later gesproken (hoofdst. 8).Het katholiek geloof, als ambtelijk verkondigd door het leergezag, leert hierover, dat er een eeuwigestraftoestand is voor de verdoemden: "Zij, die het goede hebben gedaan, zullen ingaan ten eeuwigen leven; zij,die het kwade hebben gedaan, in het eeuwig vuur" (Athanasiaans symbolum); Christus zal een ieder vergeldennaar zijn werken, goede of kwade; voor de enen eeuwige straf met de duivel, voor de anderen eeuwige glorie(Concilie van Lateranen, 1215); de zielen van hen, die in doodzonde of alleen in de erfzonde sterven, gaanterstond in de hel, ofschoon zij met verschillende straffen bedeeld worden (Concilies van Lyon en Florence);volgens Gods gewone beschikking gaan de zielen van hen, die in persoonlijke doodzonde sterven, terstond naarde hel, waar zij gefolterd worden door de hellepijnen (Benedictus XII).Geloofspunt is derhalve, dat volgens Gods gewone beschikking allen, die in doodzonde sterven: die zich geheelen vrijwillig hebben afgekeerd van God door schuldige toeneiging tot de vergankelijke dingen, of die sterven...