ZONDAG IN HET OCTAAF VAN KERSTMIS: Kribbe, Kruis, VerrijzenisWij staan in de geest voor de kribbe van het goddelijk Kind, ja, wij verplaatsen ons in de heilige nachten laten het kerstgeheim op ons inwerken. Toch zijn wij er ver vandaan om ons aan sentimentelegedachten over te geven; veeleer zien wij de Zoon van God naar de aarde neerdalen om Zijn groteheilswerk te volbrengen. Daarom stelt de liturgie de drie grote werken van de verlossing naast elkaarvoor onze ogen: geboorte – kruisdood – verrijzenis.1. Kribbe. Daarbij nemen wij de wondervolle introitus: Dum medium… Christus, het Kind – deKoning – de eeuwige God. Ook het Graduale wijst op het goddelijk Kind. De Communio laat onsechter reeds afscheid nemen van de kindertijd van de Heer.2. Kruis. Het Evangelie verrast ons. Wij worden voor Simeon geleid, en deze voorspelt Kind enMoeder Kruis en lijden. Hier zou nu het groeien van het lijdensmotief in de kerstliturgie kunnenworden getoond. De nieuwere vroomheid ziet met Kerstmis slechts het lieflijke Kindje in de kribbe enhoudt te weinig de verlossingsgedachte vast: kribbe en kruis staan op één lijn. Daarom laat de liturgieook in het lichte kerstfeest het lijdensmotief meeklinken: heel zacht horen wij het op de feestdag zelfin de Metten (Ps 2: “Waarom woeden de heidenen?”) en in de Mis (in het Evangelie: “De duisternisheeft Het niet begrepen”); maar het zwelt reeds aan in de volgende dagen, in het feest van de heiligeStefanus, van de Onschuldige Kinderen en op de zondag in het kerstoctaaf. Laten wij erop letten hoedeze drie feestdagen van lijden en vervolging spreken. Op het feest van de Onschuldige Kinderenwordt de “pasgeboren Koning der Joden” reeds de dood toegedacht, maar de Onschuldige Kinderenvangen de slag op. Vandaag voorspelt Simeon het Kind de dood. Op het feest van de Besnijdenisvloeit het eerste Verlossersbloed. Vanaf nu zal het lijdensmotief niet meer verstommen, totdat hetuitmondt in de zee van lijden op Goede Vrijdag. Daarmee is de overgang naar de volgen...