Johan Meijer cssr: Proeven van de nieuwe scheppingJota 14 (1992) 27-36 (geest van oosterse liturgie)Geloven doen we samen: Het geloof is een gegeven, een goed, een parel in de handen van de gemeente alsgeheel, in de handen van de volheid van de Kerk. Dat zijn alle gelovigen samen. Zeker hebben de bisschoppeneen bepaalde functie van toeziener, maar dat beleven ze gezamenlijk. Vandaar het belang van een synode, eenconcilie. Synodos: samen op weg. Maar deze synode is niet zo zeer een vergadering van theologischevakbroeders die een tekst uitdenken en goedkeuren, en dus voortdurend alert zijn op welke mening nu weeropgang doet. 'Dan moeten we daar onmiddellijk op reageren'. Het is veel meer een uiting van de gezamenlijkezorg.Dit gemeenschappelijk geloof is het klimaat waarin men leeft. De uitspraken der concilies zijn geen uitsprakenom te zeggen hoe het bijv. in elkaar zit met Jezus en zijn 2 naturen. Het is veel meer een aangeven van grenzen.Tot zo ver en niet verder. De geschiedenis der concilies laat duidelijk zien hoe men steeds heeft gereageerd opdenken en meningen rondom, in die tijd. Daarom heten de geloofsdefinities ook horos: grens, een afgrenzingnaar buiten, meer dan een inperking naar binnen. Een geloofsbelijdenis is geen lijst van theologische stellingendie men moet ondertekenen. Het is de poging om in een lofprijzing uit te zingen wat ons bindt. Het is het liedvan onze doop, het lied waarmee we tot zijn volk behoren. Daarom nam men het de westerse Kerk kwalijk datdeze zonder overleg een term toevoegde aan dit gemeenschappelijke volkslied, nl. het Filioque. Zoiets doetmen niet, los nog van de inhoudelijkheid ervan. De orthodoxie gaat nog steeds impliciet uit van één Kerk, enniet van allerlei denominaties die, ieder op haar onvolmaakte wijze, probeert iets van de Kerk waar te maken.Nee, je hoort er bij of je hoort er niet bij. Je bent Nederlander of Duitser. En niet allebei. En als je Nederlanderbent dan zing je het Wilhelmus, anders het Duitse volkslied. Dit ...